ต้องสู้

posted on 09 Nov 2012 20:34 by hotelier-mango-tango directory Knowledge, Diary
สวัสดีค่ะ
 
หายหน้าหายตาไปนานค่ะ งานยุ่ง แล้วก็เรียนต่อโทด้วยMBA ตายไปเลยกับบัญชีบริหาร เหนื่อยมากไม่มีวันหยุดเลยค่ะ
 
ช่วงนี้น้องๆเด็กฝึกงานเริ่มฝึกงานกันแล้ว มีปัญหาปวดตับทุกวันเลยค่ะ เด็กสมัยนี้ไม่ค่อยมีความอดทน คาดหวังสูง คิดแค่ว่างานที่มีเกียรติคืองานนั่งโต๊ะเท่านั้น อาชีพสุจริตมีเกียรติทั้งนั้นนะคะเด็กๆ ยิ่งทำงานโรงแรมไม่ต้องพูดถึงค่ะ งานหนักแน่นอน น้องๆหลายคนไม่เคยฝึกงานมาก่อน พอเจอชีวิตจริงเข้าให้ถึงกับ ยอมแพ้...นี่แค่ฝึกงานนะ ถ้าออกไปทำงานจริงๆ โหดกว่านี้จะทำได้มั้ย บางคนรับโทรศัพท์เจอนายใหญ่โทรมาด้วยความตื่นเต้นตกใจ สติแตก ก็พูดไม่รู้เรื่อง โดนสอนเข้าให้ก็เลยร้องห่มร้องไห้ จะขอเลิกฝึกงาน ทนไม่ได้ โดยที่จริงๆแล้วเจ้านายไม่ได้ว่าอะไร ไม่มีใครไล่ออก ...แต่เรื่องแค่นี้คุณน้องท้อจนอยากเลิกฝึกงานซะงั้น...หนูเอ๊ย! แล้วชีวิตจริงคนทำงานคิดว่าจะมีแต่คนพูดดีด้วยเหรอคะ?...โลกสวยอย่างเดียวนะ ขาดภูมิคุ้มกัน
...ตั้งกะฝึกงานจนทำงานจริงๆอายุงานเราก็ไม่ใช่น้อยๆ โดนอะไรมาก็เยอะกว่า ท้อแท้เสียใจเป็นเหมือนกัน แต่ไม่ยอมแพ้ค่ะ ส่วนน้องๆที่เหลืออยู่ก็ถือว่าอดทนใช้ได้...ใครก็ตามที่ไม่เก็บกระเป๋าออกจากบ้านอคาเดมี พี่ๆพนักงานชื่นชมน้องๆค่ะ บางคนก็เดินมาชมถึงแผนกเลยว่าเด็กดีมาก เราก็ต้องไปชมเด็กต่อ เป็นกำลังใจค่ะ 
 
เรื่องต่อมา...อิชั้นได้รับมอบหมายให้ไปนั่งขายเสื้อการกุศลรายได้ช่วยเหลือเพื่อนร่วมงานที่ป่วยเป็นโรคลูคีเมีย ทีแรกก็ไม่เข้าใจหรอกค่ะ คิดแต่ว่ากรูยุ่งชิบHi ทำงานด้วย เรียนด้วย จะเอาเวลาที่ไหนไปทำงานการกุศล คนที่ป่วยเป็นใครตรูก็ไม่รู้จัก แล้วทำไมต้องเป็นตรูข้าด้วยยยยยยย แต่ก็ต้องไปด้วยความจำใจ
 
...พอได้รู้ประวัติน้องเค้า ก็เปลี่ยนความคิดทันทีค่ะ น้องเค้าเป็นพนักงานเสิร์ฟห้องอาหารแห่งหนึ่ง หน้าตาน่ารั(เออ ไม่เข้าใจนะทำไมคนหน้าตาดี ถึงป่วยด้วยโรคนี้กันจัง) อยู่ๆก็ดันมาเป็นโรคนางเอก ลูคีเมียเข้าให้ ก็ทำคีโม ผมร่วงไปตามปกติ คุณน้องยังคงวาดรูปออกมาได้ แบบหัวเหม่งแต่ใจสู้ แต่งหน้าสวย หัวเหม่งโดนคีโมไปกี่รอบ แล้วเคราะห์ซ้ำกรรมซัด เกิดการติดเชื้อจนต้องตัดขาซ้ายออกเพื่อรักษาชีวิต จากคนที่เคยเดินเร็วๆวันนึงขาหายไปข้างนึง...คุณน้องถ่ายรูปมา คุณพี่น้ำตาร่วง ณ บัดนาว T____T  เป็นมะเร็งก็รู้สึกแย่พอแล้ว ยังต้องมาเสียขาอีก แต่คุณน้องเธอเข้มแข็งมาก ไม่ยอมแพ้ ยังคงทำตัวให้ร่าเริง วาดรูปตัวเองหัวเหม่งเต้นกำนัง...ขาข้างเดียว เห็นแล้วสะอึกเลยค่ะ คนที่มีครบๆอย่างเรามัวแต่นั่งบ่นเบื่อๆ คนที่เค้าเจอเรื่องร้ายๆกว่ายังสู้ต่อได้ นับถือในความแกร่งของน้องเค้าเลยค่ะ และโชคดีที่องค์กรก็ไม่ได้หมางเมิน GMรู้เรื่องเข้าก็ขอให้ระดมทุนช่วยเหลือจัดหาขาเทียม โดยการขายเสื้อ มีทั้งคนในและนอกองค์กรสมทบทุน... ดีใจค่ะที่คนในองค์กรต่างแผนก ต่างสาขา ต่างBusiness Unit ให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดี ลงแรงขายของเซิ้งเดี่ยวเป็นหลักก็เหนื่อยนะคะ แต่ก็อยากเห็นน้องเค้ากลับมาเดินได้อีกครั้ง ...มันเหนื่อย แต่มีความสุขค่ะ 
...คุณน้องสู้ คุณพี่ก็สู้ค่ะ
 
...จบข่าว สวัสดี
 

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#1 By aaax on 2012-11-11 14:36